Czuję pustkę i ucisk w klatce.
W złym momencie powiedziałem coś co siedziało we mnie od dłuższego czasu...
Już zaczęło się układać kiedy musiałem dorzucić do pieca...
Moje problemy emocjonalne potrzebują pomocy i już nad tym zacząłem pracować.
Nadal nie wiem do końca czego chce... tydzień przerwy ma mi w tym pomóc. Pomaga jedynie w jedną stronę. Czuje się opuszczony, boje się, że druga strona nie czuje się tak jak ja. Ma w końcu dookoła siebie wielu przyjaciół, którzy wyciągną ją z tego bagna. Ja mam siebie. I tylko na sobie mogę polegać w tej chwili. I na Tobie, głucho-niemy kawałku przestrzeni w internecie.
Brakuje mi czegoś, co odciągnie moje myśli od tej sytuacji i pozwoli wyplątać się z tego emocjonalnego ogromnego guzka, który zaplątał się gdzieś w mojej głowie. Pozwoli stanąć z boku i racjonalnie popatrzeć na to co Ja robię i co Ja powinienem zrobić.
Pisząc to wpadł mi do głowy pomysł aby kupić kwiaty, pójść i szczerze przeprosić... Ale czuje, że moja słabość wróci po mnie i odgryzie mi rozum żebym mógł znów palnąć jakieś głupstwo.
Nie nadaje się do Jej świata.
Teraz jestem zbyt słaby...
Normalnie wiem, że nie napisałbym takiego posta. Ale teraz kiedy wiem, że i tak nikt się nie interesuje tym co tu wypisuję...
0 komentarze:
Prześlij komentarz